دفاع دربرابر جامعه
همیشه در محیطهای عمومی گروههایی از افراد را كه با هم حركت میكنند و آشنا یا دوست هستند میبینیم. عموما این افراد در حال خندیدن و توجه به اعضای گروه و در واقع عدم توجه به خود هستند تا جایی كه زیاد پیش میآید كسی وسیلهای (مثلا خودكار یا یك دستكش) را زمین بیاندازد و خودش اصلا حواسش نباشد اما دیگران این موضوع را به او یادآوری كنند. همینطور
اگر كسی را در یك محیط عمومی ببینیم كه تنها باشد اما خوشحال و خندان قدم بزند یا به موضوعی بخند، فكر میكنیم آن شخص مشكلی روحی یا روانی دارد. همینطور
اكثر افراد وقتی تنها هستند و به تنهایی وارد یك محیط عمومی میشوند بیش از اندازه مراقب و مواظب خود هستند. یكی ازحالات متعارف، اخم كردن یا حداقل داشتن یك قیافهی جدی است. همینطور
وقتی یكی از همین افراد جدی به یكی از آشنایان یا دوستان برمیخورد ناگهان چهرهاش باز میشود و لبخند میزند و شوخی میكند و یا بلند بلند حرف میزند. همینطور
اكثر افراد وقتی تنها هستند و میخواهند جایی حرفی بزنند (مثلا از كسی آدرسی بپرسند) با صدایی آهسته صحبت میكنند اما اگر همین شخص با دوستش باشد، بلند و بیپروا صحبت میكند. همینطور
خیلی از افراد وقتی به تنهایی حركت میكنند مدام لباس و ظاهر خود را چك میكنند. این كار میتواند شامل درست كردن مدام روسری یا موهای سر باشد.
در همه این مثالها میبینیم افراد در حالت كلی دارای یك گارد دفاعی در مقابل دیگران هستند و وقتی با شخص آشنایی همراه باشند این گارد دفاعی سستتر میشود. بر همین اساس هرچه گروه دوستان بزرگتر و پرجمعیتتر باشد حالت دفاعی كم رنگتر و رفتار افراد عادیتر است. تا جایی كه برای افراد مختلف وقتی عدد گروه از حدی بیشتر میشود، جبهه عوض شده و حالا این گروه حالت تهاجمی میگیرند!
به نظر شما اینكه ما در جامعه حالتی دفاعی داریم و در واقع در برابر جامعه گاردی دفاعی میگیریم عجیب نیست؟ تنها چیزی كه به ما آرامش میدهد تعداد لشكر ما در مقابل جامعه است. ما در برابر مردم گارد میگیریم و سعی میكنیم خود را از آسیب حفظ كنیم. ما از دیگران نگرانیم!
::samic::
+ نوشته شده در خرداد هزار و سیصد و هشتاد و شش توسط سمیک | بحث و نظر
صفحهی نخست
پست الکترونیک
فرم ارتباط
آرشیو وبلاگ
لینکها:
ورژن وپ (؟)
My English Blog
برنامههای سمیک
فتوبلاگ سمیک
لبخند تلخ
جیزقولک
آوازهی روزانه
خنده گری!
نقطه ته خط
بوی خاک
بلبشو
مجله نجوم
راهرو
گفت و گوی اصلاحی
حوزه غرب منطقه تهران
شاخه جوانان منطقه تهران
سبکی تحمل پذیر هستی
یاران باران
سید ابراهیم نبوی
سایت نوروز
تلخ، مثل عسل
من گیلاسم
خبرانه
نگاهی به آسمان
اندیشه واحساس
عرفان، برابری، آزادی
کورسو
نقطه کور
ستاره
Sylvia diary
قصه های صامت
سمیک
مطالب برگزیدهی وبلاگ:
رقابت در حماقت
نمیخواهم هیچ وقت کامل باشم
کار - پول - کار - کار
ملاقات با آدمها
بحث چیست؟
زندگی کردن زیر یک سقف
فلسفهی زندگی در قطع جیبی
سمیک کیست؟
حاکمیت و اصلاحطلبان
مریدان افکار!
جهان به روایت من
اسمباوری
نه به دموکراسی
ما باید چه کنیم؟
آدمها نمیتوانند با هم حرف بزنند!
این 100 میلیارد پولِ لعنتی!
مشترک مورد نظر، نمیخواهد!
دنیاهای عجیب
صد سال تنهایی
سمیک چیست
دویدن تا حد مرگ!
تحقیر و تعظیم!
میل جنسی
فارسی بنویسیم!
جعبه لایتنر
هنر چیست
به کجا چنین شتابان؟!
فاصلهی عشق و کوزه
همه چیز به همه چیز
انسان در چنگال ماشین
مجموعهی سیاست:
( سیاست چیست
چرا از سیاست استفاده کنیم
چگونه از سیاست استفاده کنیم
سیاست را از کجا شروع کنیم)
دفاع دربرابر جامعه
تقلید و ترکیب
مرامنامه
مجموعهی پوچی و اعتقاد:
( پوچی
زندگی میکنم تا زنده بمانم!
متجدد دیناندیش!
فاکتورگیری دینی
آقای گفتگوی عزیز!
جوابیه شماره 2)
جنگ یا صلح
چگونه انسان میشویم
بازی روانی
اتحاد و انسجام ملی-اسلامی
زیبایی
متحرک سیاسی!
ذهن ابتدائی
تقریبیت جهان!
Martial Arts
تجاوزی به وفاداری
Fight Club
از مطالب وبلاگ قبلی:
موسیقی معناگرا
فلسفه لعنتی
عینک مریخی
شبهای روشن
موزیک:
